بخش هايي از کتابِ «گفتمان الرجال»

دوبيتي هاي طوطي خانِ چپ آوازه

خيالي راحت و آسوده دارُم

که راهِ‌عافيت پيموده دارُم

مسلمان بلشويکي ليبرالُم

مو اين دانش ز حزبِ توده دارُم

در آن راهي که حزبِ ما مچل بود

حقيقت ، حکمِ «استادِ ازل» بود

زدستِ استالين، پيمانهء زهر

به کامِ ما همه قند و عسل بود !

پس از عمري سياحت در تباهي

به جز کژراهه نسپرديم راهي !

خطا کرديم ، وجداني و فکري

غلط کرديم ، کتبي و شفاهي !

مو که فرزندِ دلبندِ لنينُم

جنينِ بندِ نافِ استالينُم

لبن پروردِ پستانِ تزاري

به قرآن ، آفتِ اين سرزمينُم !

گهي جنسِ لنيني مي فروشُم

گهي کالاي چيني مي فروشُم

شليته ي شرقي و تنبانِ غربي

به «روشنفکرِ ديني» مي فروشُم !

مو که شاگردِ شيطانِ رجيمُم

اسيرِ اعتيادِ حبِّ جيمُم

سفر ها دارُم از حزبي به حزبي

جديدالفکرِ اعصارِ قديمُم

مو بي دينُم ، ولي دين دارُم امشو

به دل ، دردِ فلسطين دارُم امشو

غمِ دوشينِ استالين کمُم بود

عزاي شيخ ياسين دارُم امشو !

طبيبِ فکرِ بيمارُم خدايَه

چراغِ راهِ دشوارُم خدايَه

چپول اندر چپِ خّطِ امامُم

نگهدارُم ، نگهدارُم خدايَه !

دوبيتي هاي ابن القوم ، جناب توران بيک رفيق مظلومعلي ، چماق اُفِ خزعلِ يسوعيِ

در اين انديشه جاي قَلّ و دلّ ني

که ايران جز «موزاييکِ ملل» ني!

مو که اهلِ سرابُم پايتختُم

سراب است و صفاهان را محل ني!

مو اون «خلق»اُم که عقلُم بي خلل بي

دلُم صاف و حديثُم مُستدل بي

جدايي خواهُم و با فکرِ بکرُم

موافق«مجمعِ کُلِّ ملل» بي !

گيابذرِ مو بي اصل و نسَب بي

نه تُرک و نه بلوچ و نه عرب بي

به هر بومي که دشمن آتشي کِرد

مو خود حمّالِ «حمّال اُلحطَب» بي !

مو عهدِ عاشقي با خلق دارُم

براي عيشِ مخفي دلق دارُم

نوارِ ضبطِ صوتِ کارِ روسي

به شوقِ «خلق ها» در حلق دارُم !

نظامي از مو يَه در گنجه خاکه

زبانش «بيل ميرم» ، قبرش ملاکَه

«همه عالم تن و ايران بود دل؟»

«بوني من بيليرَم» حرفِ ساواکه

مو کز تُرکيه و روسُم صدور بي

تبَر بر دست و افکارُم بودور بي !

به بُن مي کوبم و وِردِ زبانُم:

مو تُرکُم ، « فارسي لَر ، من نَن دويور » بي !

سوارِ چابُکِ نخجير گيرُم

بر ايران يازده قرني دليرُم

ولي مظلومِ اين خاکُم که پيشِ

زبانِ فارسي خُرد و حقيرُم !

مو «مظلوم» اُم که ايران پي سپَر بي

به زيرِ پاي مو زير و زبر بي

مو «مظلوم» اُم که روحِ فارسي را

خطر ني ، ور دوعالم را خطر بي !

مو کز بي عقلي يُم گردن کُلُف بي؛

پُزُم عالي و فکرُم حرفِ مُف بي

امام و رهبرُم در قوم خواهي

گهي خزعل ، زماني باقراُف بي !

سبيلي مثلِ گندُمزار دارُم

که از ستّار خان صد تار دارُم !

نوَد تارش گرو مانده ست در روس

مو با دَه تاي باقي کار دارُم !

اگرچند از نژادِ بابکُم مو

قزلباشي افندي مسلکُم مو

چنان آلودهء ويروسِ روسُم

که در تورانيت مُستهلَکُم مو!

سرابي بهرِ ذلّت مي تراشُم

مو دارو دارُم ، علّت مي تراشُم

زميني هست بهرِ تکّه کردن

مو در هر تکّه ، ملّت مي تراشُم !

وکيلي خود کفيل و خود کفايُم

پيِ کسبِ «حقوقِ خلق ها» يُم

رياست جوي ايلاتُم از اين رو

«کثير الملّه » و کثرت گرايُم !

چپِ قفقازي اُم ، بي خِطّه و مرز

به کارون از ارس نان مي دهم قرض !

وکيلِ خوزي يُم ، همدستِ تازي

تماميت نمي خواهم بر اين ارض !

مو تُرکُم ، «فارس لر» خلقي جدا بي

زبانِ فارسي از «فارس ها» بي

نظامي ، سُهروردي ، شمس ، صائب

به جز گور ، آنچه دارند ، از شما بي !

مو قومِ خويش را شرّ مي تراشُم

به ضدّش قومِ ديگر مي تراشُم

ستيزِ حيدري و نعمتي را

چو نعمت هست ، حيدر مي تراشُم !

زشهرِ مِهر تا سوکِ تنفّــُر

سفر کردُم ، به ايران لا تفکّــُر !

تو مظلوميّ و همخونِ تو ظالم

ز تو خون ريزي و از ما تشکّــُر !

به روي دشمني ، در مي تراشُم

براي کينه پيکر مي تراشُم

زقصرِ بي ستون ، با تيشه بر خويش

بنايي بي ستون تر مي تراشُم !

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

دوبيتي هاي شيخ ابوالمُدرنِ چپستاني

سياست پيشه يُم گپ مي زنُم مو

به راهِ راست ها چَپ مي زنُم مو

چهل سال است بر طبلِ خيالات

دارام رام رام ، رَ رَپ رَپ مي زنُم مو

دموکراتي مجاهد يا چريکُم

تو که ديکتاتوري ، من هم شريکُم

خدا داند که با کردارِ ناجور

اقلاً صاحبِ پندارِ نيکُم

مو کُرد و گيلک و ترک و بلوچُم

به غيراز چپ نبيند چشمِ لوچُم

ستم کيشي ، ولي با نافِ آهو

دمکراتي ، ولي با شاخِ قوچُم

ز سوسنگِردُم ، امّا اهلِ بِرنُم

متاعِ عهدِ بوق ، امّا مُدرنُم

بَلَم بشکسته اي بر طرفِ کارون

سوارِ ناوگانِ «ژول وِرن»ُ م

مو نظمي نو ز تاريخُم طلب بي

خيالاتُم خوراکِ روز و شب بي

به سوي آرمانشهرِ طلايي

دُعاي مسگرانُم وِردِ لب بي!

مو که از داغِ لعنت خوردگانُم

ندانُم در کجاي اين جهانُم

جواني رفت و پيري درفرو بست

به روي آرزوهاي جوانُم!

حقيقت يابِ ضدّ ديني اُم مو

محقق تا به نوکِ بيني اُم مو

دموکراسي شناسِ مکتبِ کانت

به اردوگاهِ استاليني اُم مو

مو که تازنده آهوي مُدرنُم

چراگاه و چَراجوي مُدرنُم

به پروازي تجدُد را پريدُم

به صحرايي فراسوي مُدرنُم !

مو روحُم با مُدرنيت نديم است

که با او عهد و پيغامُم قديم است

شنيدستُم که از ديوارِ برلين

گذر کرده ست و در تهران مقيم است !

چو ماما بندِ نافُم سُست کِرده ست

نهادُم تيز و فکرُم چُست کِرده ست

بوام از بلگراد ، آبجيم زلندن

مُدرنيت برايُم پُست کِرده ست !

مو زلفِ بور و چشمِ زاغ دارُم

زلارُم ، در لوزان اُطراق دارُم

فرنگي پيشِ ما پيش از مُدرنه

مو اين اهدايي از قُنداق دارُم !

کدو مي خوردُم و رُز مي نشاندُم

لنين مي خواندُم و بُز مي چراندُم

رُزُم پرپر شد و باغِ کدو مُرد

لنينُم شد پوپر ، بُز را پراندُم !

به صوتِ سوسن و رقصِ جميله

به خود درمي تنُم چون کِرمِ پيله

وطنخواهُم ، طرفدارِ جدايي

دموکراتُم ، هواخواهِ قبيله !

مو هردم با خيالُم حال دارُم

تبار و ايل در دنبال دارُم

شترواري به خوابِ پنبه دانه

هواي دولتِ فدرال دارُم !

مو ، نوعي در طبيعت بي بديلُم

که تُرکِ تايباد و کُردِ گيلُم

به گـَپ خواهانِ استمرارِ ملت

به دل در بندِ استقلالِ ايلُم

چنان شورِ تبار و شوقِ تيره

به سازُ چپ نوازُم گشته چيره

که بهرِ مهرِ ايران جا نمانده ست

مرا در دل ، زبس عشقِ عشيره !

با اين دسّــُم از اون دَس مي سُتونُم

هرآنچه نيست يا هسّ مي ستونُم

مو کُردِ گيلکُم ، تُرکانه ، از فارس

حقوقِ خلقِ خود پس مي ستونُم !