آيا مردم آمريکا «بازيچهء دست»  سياستمداران اند؟

عبدی کلانتری

وقتی که تروريست ها منطقهء بزرگی از شهر نيويورک را نابود کردند و سه هزار نفر شهروند و چندصد مددکار آتش نشانی و خدمات را در کمتراز دوساعت به زير آوار مرگ فرستادند نيويورک شهر ديگری شد. ماهها دودی که فرو نمی نشست و بوی سوختگی، در آسمان شهر موج می زد و عکس ها ی مردگان و گمشدگان بر ديوارها به چشم می خورد. سردخانهء بزرگی آنسوی رود هادسن برپاکردند تا در ماههای پسين بازماندهء جسدها و آنچه از مردگان می يافتند، برای تشخيصِ هويتِ آنها جمع آوری کنند. يک خيابان آنسوتر، صدها اتوموبيلی پارک شده بود که صاحبان شان هرگز آنها را به خانه

We are at the ground of being…

معماری در سپهر همگانی ، رو به مردم و رو به شهری که ماتم ديده، از ارزش هايش حرف می زند. «ما برزمينی ايستاده ايم که زمينهء وجود است.» از اين زمين، از اين محل، نيويورک دوباره قد راست می کند، دوباره برمی خيزد بی آنکه فراموش کند بر او چه رفته. از اين محل مجسمهء آزادی در کنار اقيانوس، در قاب يک منظر قرار خواهد گرفت که نمادِ مقاومتِ دموکراسی باشد و اشعهء آقتاب در ساعتی معين از زاويه ای معين نورش برهمه سو منعکس می کند که روشنی در برابر تاريکی است. مردم به اين مرد اعتماد می کنند و شهرشان را به دست او می سپارند.

عبدی کلانتری،  ۱۰ اکتبر ۲۰۰۳- نيويورک