به نقل از نشريهء نگاه نو شمارهء ۶۸

دلم مي خواست

تَرَکی بودم،

بر سنگفرش پياده رويي کم گذر،

که در کوچه اي تنگ

دراز به دراز لميده است؛

و با نخستين پرتو صبح

انبساط سلّول هاي سنگ

لرزه اي مي بود

بر سراسرم.

دلم مي خواست

تا غروب آن روز

شکافي مي شدم

بر سنگم،

و سراسر  واپسين شب را

به زمزمه اي

 مرثيه و عاشقانه مي سرودم؛

که با طلوع فردا

سنگ دو نيمه مي بود،

و من

مرده بودم.

همچون خياباني

که ميان دو پياده رو

مرده است.

دلم مي خواست

مي زادم از مرگم،

باز تَرَکی بر سنگي؛

شکافي مي زيستم و

دگر باره مرگم؛

باز نيمه اي؛

نيمه اي ديگر که مي زادم،

مرا و مرگم را و

آغوشي از گسترهء خاک

برابرم نشسته اي و

پيالهء شراب

مي کاهد خود را

در خش صدايت.

خنده ات مزمزه اي گس است

که مي پيچد در فضا و باز

پلک هايم را به روي هم مي فشارد،

چون غباري موزون و مست.

چشم هايت

آشياني بر جا

در انتظار جفتي بي بازگشت؛

که تو ديري ست

پر داده اي پرستو هاي عاشقش را،

تو را و من را...

آغوشي از گسترهء خاک...

بستري از موج...

پياله اي که تراش مي دهد تن خود را

با سوهان برهنهء نگاهت...

          با خنده ات...

                   با عشقت...

۱۰ نوامبر ۲۰۰۳